VIII. Zaginiony heros, lód i koncert

Trochę dłuższy rozdział :D

Postaram się odpowiadać na wszystkie komentarze pod tym postem ;)

____________________

LEO

Mia westchnęła i usiadła na łóżku. Z zewnątrz wydawała się taka delikatna, ale naprawdę byłą silniejsza ode mnie. Schowała twarz w dłoniach. Ja też byłem wykończony tym wszystkim. Miałem już serdecznie dość tych humorków Nico. Zachował się jak rozwydrzony dzieciak.

Usiadłem obok Mii na łóżku po którym walały się ubrania Luke’a. Objąłem ją ramieniem. Tak naprawdę to nie ona potrzebowała pocieszenia tylko ja. Miałem już dosyć ciągłego martwienia się o kogoś. Cały czas ta sprawa z Kalipso. A teraz jeszcze to uczucie, którego nie powinienem dopuszczać do siebie.

Mia poruszyła się i wygładziła czarną spódniczkę.  Wstała po chwili, patrząc na mnie.

- Pójdę powiedzieć chłopakom, że zostaniemy do jutra. Ashton pewnie się ucieszy. – uśmiechnęła się na myśl o tym.

Znowu to uczucie. Było coraz gorzej, ale nie mogłem temu zapobiec. Spojrzałem na nią zrezygnowany i podniosłem się.

- Mhm, okej. – odwróciłem wzrok i wyszedłem z pokoju. Czułem na plecach jej spojrzenie.

ANABELLE

                Nie chcę nikogo ranić. Ale cały czas ranię wszystkich wokoło. Najgorsze jest to, że nie wiem jak temu zapobiec.

Warknęłam i rzuciłam piaskiem z frustracji przed siebie.

- Wszystko okej?

Głośniej krzyknąć chyba już nie mogłam. Odwróciłam się i przewróciłam na plecy. Moją ręka powędrowała w górę i w chłopaka uderzyła burza piaskowa. Udało mi się wstać i odsunąć parę metrów.

Chłopak po chwili otrząsnął się z szoku, wykonał ruch ręką  i powiew wiatru zdmuchnął piasek.

- Nie chciałem cię przestraszyć. – otrzepał bluzę -  Też jesteś herosem?

                Spojrzałam na chłopaka. Miał zmierzwione, tak jasne włosy, że prawie białe. Był bardzo wysoki i szczupły. Ale poruszał się z gracją.

                Wezbrało we mnie tak wielkie szczęście, że wstałam i popędziłam ku niemu. Tak mocno go przytuliłam, że aż się zachwiał.

                - O bogowie, jak ja cię kocham!

                - Hmm… no dobra, ale może najpierw powiedz jak masz na imię? – powiedział melodyjnym głosem.

                Oderwałam się od niego i spojrzałam w duże  szafirowe oczy. Widać w nich było dezorientację.

                - Przepraszam… Anabelle. A ty? – wydukałam podekscytowana.

                - Jack. Jack Frost. Ale czemu zawdzięczam taką optymistyczną reakcję z twojej strony? – pokazał białe zęby.

                - Umm…  - zdałam sobie sprawę, że szczerzę się jak głupia.

                Przestępowałam z nogi na nogę.

                - Hmm… ty jesteś herosem, tak? – przeczesałam dłonią długie włosy.

                - Taak, a o co chodzi? – przekrzywił głowę i skrzyżował ręce na piersi.

                - Musimy pogadać.

                - Może usiądziemy? – wskazał ławkę niedaleko.

                - Okay. – pomógł mi wstać i poszliśmy usiąść.

                Opowiedziałam mu całą naszą historię, a on wysłuchał jej nie przerywając mi. Kiedy myślał ściągał usta i śmiesznie marszczył brwi. Miał ostre rysy twarzy i duże oczy, które jak gdyby świeciły w ciemności. Kiedy skończyłam spojrzał na swoje dłonie.

                - Chętnie bym z wami wyruszył, chociaż nie wiem w jaki sposób mam pomóc. Ale… nie mogę.

                Pokręcił głową, a ja otworzyłam szeroko oczy.

                - Co? Czemu?

                - Posłuchaj. Nie wiem czemu byłem zamrożony w tej bryle lodu. Nie wiem jak długo. Ale patrząc na obecny świat wydaje mi się, że bardzo.  Nie wiem czemu w ogóle tam się znalazłem! – uniósł ręce – Ale wiem, że miałem wtedy 17 lat. I kiedy się obudziłem, pamiętałem jedną osobę. Ten ktoś mnie znalazł i wytłumaczył kim jestem. Ale nie do końca. Czegoś nie chciała mi powiedzieć.

                - Co? Nie chciała…? Kto? –patrzyłam na niego oszołomiona.

                - Ja. – z cienia budynku wyszła wysoka, czarnowłosa dziewczyna. Miała bladą skórę i ubrana była w długą białą suknię, przez co wyglądała jak duch. Jej oczy jarzyły się w blasku latarni. Krwistoczerwone usta ułożyły się w szyderczy uśmiech.

NICO

                Kiedy wyszedłem z hotelu, miałem ochotę kogoś zabić. Nadal. Nie powinienem się tak zachowywać. Przecież oni mi nic nie zrobili.

                Szedłem wąskimi uliczkami między budynkami. Z dala dochodził do mnie szum oceanu. Nie wiedziałem gdzie iść. Tyle myśli kłębiło mi się w głowie. Byłem wściekły też na samego siebie. Na to, że nie potrafię się powstrzymać. Nie potrafię wyrzucić ich wszystkich z serca. A teraz jeszcze to…

                Zmierzałem w stronę plaży. Kiedy skręciłem za róg zobaczyłem Belle siedzącą na ławce z jakimś chłopakiem. Szybko się cofnąłem. Rozmawiali o czymś pośpiesznie. Chwilę później Bella zamarła. Spojrzała na chłopaka wstrząśnięta.

                Po chwili zauważyłem kogoś idącego w ich stronę. To była…

Wyszedłem zza rogu i ruszyłem w ich stronę.

                - Chione.

                - O. Znowu się widzimy. Syn podziemia tak? – uśmiechnęła się niczym upiór.

                - Nico? Co ty tu robisz?

                Anabelle patrzyła na mnie unosząc jedną brew. Sytuacja była strasznie dziwna. Ten jej kolega patrzył się to na nią, to na mnie.

                - Hej, hej, hej wyjaśnijmy sobie coś. Kto ty jesteś? – zwróciłem się do kolesia.

                - To jest Jack, jego szukaliśmy. – odpowiedziała za niego Bella.

                - A ona co tu robi? – wyjąłem miecz i wskazałem na boginię.

                - Znalazła mnie. To moja siostra. – odezwał się Jack.

                - Cooooooo?! – krzyknęliśmy równocześnie z Anabelle.

                Spojrzałem po zabranych. Wszyscy stali. Bella patrzyła się na mnie stojąc między Jackiem i Chione. Ja cały czas mierzyłem w boginię mieczem. Ona natomiast ciągle uśmiechała się drwiąco. Wreszcie Jack się odezwał.

- Jestem synem Boreasza.

- Coooo?!

- Właśnie to.

- Zaskoczeni? – Chione zachichotała i zrobiła krok w stronę Jacka.

- Ale Jack… - Anabelle ruszała nerwowo głową – My…  musisz iść z nami.

                Chione zbliżyła się do Belli i ujęła jej podbródek w dłoń.

- Nie dotykaj jej. – powiedziałem i dźgnąłem ją w plecy czubkiem miecza.

                Bogini  nawet nie zwróciła na mnie uwagi i przyjrzała się Anabelle.

- Jak dobrze się składa, że trafiłaś na Jacka. Nie muszę się wysilać i cię szukać. Owszem, on pójdzie ze mną. I ty również.

                W jednej chwili ręka, którą uniosła Bella, zamieniła się w lód. Dziewczyna przypominała teraz lodową rzeźbę.

Chione nagle zniknęła w deszczu lodowych igiełek i pojawiła się obok Jacka.

- Co ty jej zrobiłaś? – spojrzał na nią Jack. Nie wiedziałem czy naprawdę nie wie o co chodzi czy tylko udaje.

- Zamroziłam. Dopóki będzie w takim stanie, nic nie zrobi. Nie będzie nam zagrażać. Zabierzemy ją do pałacu taty i zostanie tam na zawsze. – przemówiła beztrosko i odrzuciła swoje czarne włosy na plecy.

- Czym miałaby zagrażać? Co ona niby ci zrobi? – teraz to ja się odezwałem. Dotknąłem lodu, którym skuta była Anabelle.

                Chione przechadzała się raz w tą, raz w tą stronę, ciągnąc tren białej sukni po ziemi.

- Oj chłopczyku, nawet nie wiesz jak wielka moc drzemie w tej dziewczynie. Jest prawdziwym wybrykiem natury. Prawdopodobnie jej moc jest nawet większa od mocy jej matki. A przez to bogowie mogliby uznać ją jako potencjalną właścicielkę nowego tro… Zresztą nieważne i tak za dużo powiedziałam.

                Zatrzymała się i spojrzała na Jacka.

- To co? Pomożesz mi ją zabrać do pałacu?

                Patrzyłem na nich zbyt zszokowany by się ruszyć. Anabelle naprawdę była taka potężna? Potężniejsza nawet ode mnie?

- Nie.

- Co?! – krzyknęła Chione. – Z tą drugą jakoś nie miałeś oporów!

- Co? Jaką drugą? – podszedłem powoli w stronę Chione.

- Oj tą drugą. Tą nimfę. Gdyby była uwolniona, mogłaby mieć takie same prawa jak ta tu. – machnęła ręką i od niechcenia pokazała na Belle.

                W tej chwili olśniło mnie. Skoczyłem w jej stronę, ale podmuch wiatru sprawił, że odrzuciło mnie do tyłu. Upadłem na plecy, a miecz potoczył się z brzękiem w bok. Szybko wstałem i znowu natarłem na boginię. Tym razem udało mi się drasnąć jej policzek i powalić na ziemię.

- Myślisz, że mnie pokonasz? Jestem boginią, a ty głupim heroskiem! – zaśmiała się z kpiną.

                Stałem z mieczem nad piersią bogini.

- Co jej zrobiłaś?! Gdzie Kalipso?!

- Ta, no już uważaj bo ci powiem. – znowu się zaśmiała.

                Byłem tak wściekły, że bez wahania wbiłem czarne ostrze w jej pierś. Ale kiedy to zrobiłem, poczułem tępy ból w nadgarstku bo miecz uderzył w beton przyprószony śniegiem. Usłyszałem trzask i poczułem jak ląduję na kolanach. Mój miecz pękł na pół. Spojrzałem z niedowierzaniem na swoje dłonie.

- Co...

- I co? Myślisz, że mnie tak łatwo pokonać? – usłyszałem głos za plecami.

                Odwróciłem się i poczułem jak kawałki lody przyszpiliły moje ubranie do ziemi. Leżałem teraz nie mogąc się ruszyć. Warknąłem.

                Chione zaśmiała się i podparła ręce na biodrach. Uśmiechała się szyderczo. Włosy miała potargane, a rana na policzku już się zasklepiała.

                Uniosła ręce i zrobiła coś na kształt krótkiej lodowej włóczni.

- Jak przykro będzie bez ciebie. Ale nikt i tak cię nie kochał, więc nikt nie będzie za tobą tęsknił.

                Zamachnęła się lodową włócznią. Miałem prawie całkiem unieruchomione ręce, a w okolicy nie było prawie żadnej ziemi. Wszędzie beton. Mimo to spróbowałem wykonać ruch ręką, i kawał ziemi z miejsca gdzie rosło jakieś drzewo, wystrzelił do góry. Wytrącił Chione broń z ręki.

                Spojrzała na mnie zdziwiona, ale po chwili uniosła ręce, by zaatakować swoją mocą.

                W jednej chwili poczułem jak coś uderza w nią i zwala z nóg. Spojrzałem w lewo i ujrzałem Jacka. Stał tam z wściekłym wyrazem twarzy.

- Porąbało cię? Myślałem, że jesteś inna! – krzyknął do Chione.

- Serio koleś? Co ty sobie wyobrażałeś?! Ona?! Może byś mi tak pomógł?

                Nie patrząc na mnie machnął ręką i sprawił, że lodowe odłamki więżące mnie stopniały. Wstałem szybko i zbliżyłem się do Anabelle.

- Teraz to już na pewno ci nie pomogę. – powiedział Jack.

                Miał zmierzwione włosy, a jego bluza była przyprószona śniegiem, chociaż było strasznie gorąco. Wściekle niebieskie oczy miotały błyskawicami.

- Może i jesteś moją siostrą, ale nie chce mieć z tobą nic wspólnego. – mówił spokojnie.

- Dobrze! – Chione uniosła ręce do góry. – Ale zobaczycie, jeszcze sami do mnie przyjdziecie! A na moim terenie nie pójdzie wam tak łatwo!

                Machnęła suknią i zniknęła w obłoczku śniegu.

ANABELLE

                Kiedy ta bogini mnie zamroziła, zachowałam trochę świadomości. Widziałam co się działo, ale nic  nie słyszałam. Nie wiedziałam jak mam się wydostać z tej warstwy lodu. Kiedy Chione zaatakowała Nico, wściekłam się i momentalnie poczułam żar gdzieś w środku. Wtedy wpadłam na pewien pomysł. Skupiłam się na tym ogniu i poczułam, jak lód wokół mnie zaczyna topnieć.

                Po jakiejś minucie stałam już cała mokra, ale wolna. Właśnie wtedy Chione zniknęła. Nico odwrócił się do tyłu i kiedy mnie ujrzał, w jego oczach pojawiła się wielka ulga. To uwolnienie się z bryły lodu, kosztowało mnie dużo siły. Zachwiałam się na nogach i upadłam, ale Nico podbiegł i  złapał mnie, więc nie było to takie bolesne.

                Przytulił mnie mocno i pocałował w czoło. Nie wiem, może mi się to tylko wydawało, bo Nico przecież by czegoś takiego nie zrobił, a ja byłam ledwo przytomna.

- Jak dobrze, że nic ci nie jest. – szepnął mi do ucha.

                Byłam tak zmęczona, że wtuliłam się w niego i straciłam świadomość.

MIA

                Kiedy siedząc przed hotelem, zauważyłam Nico idącego z nieprzytomną Anabelle na rękach, omal nie dostałam zawału. Podbiegłam do nich przerażona.

- Co się stało? – spytałam Nico.

                On spojrzał na mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami.

- Chione. Znaleźliśmy Jacka – wskazał na wysokiego chłopaka, który im towarzyszył – i wiemy gdzie jest Kalipso.

- Ale co jej jest? Jesteście cali mokrzy! – dotknęłam ręki, a potem czoła Belli. – O bogowie ona jest zimna!

- Nie martw się, żyje. – powiedział Jack – Nie wiem co się stało, ale jak najszybciej musimy coś zrobić.

- Chłopaki są jeszcze? – spytał Nico. Mokre włosy poprzyklejały mu się do czoła.

- Prawie wszyscy poszli. Luke jeszcze został. Siedzi w swoim pokoju. On o wszystkim wie, więc nie musimy się o nic martwić. – spojrzałam z troską na Belle – Najpierw połóżmy ją do łóżka, potem będziemy myśleć.

                Ruszyłam przodem i szybkim krokiem weszłam do hotelu. Wjechaliśmy na górę windą. Bez pukania wparowałam do pokoju Luke’a. Mój brat siedział na łóżku ze spuszczoną głową.

                Kiedy nas zobaczył zerwał się na równe nogi.

- Co się stało? – był przestraszony.

                Nico położył delikatnie Anabelle na łóżku. Usiadłam obok niej. Odgarnęłam jej włosy z lodowatego czoła.

- Nie wiemy dokładnie. Chione ją zamroziła. Momentalnie zemdlała kiedy się uwolniła. Przynajmniej podejrzewam, że sama to zrobiła. – powiedział Nico. Na jego twarzy malował się wyraz rozpaczy.

                Luke ukląkł przed łóżkiem i złapał Belle za rękę.

- Szok termiczny.

- Co? – zdziwił się Leo, który dopiero co wszedł do pokoju.

- Za duża różnica temperatur. Do tego moc Chione. Skoro Bella sama się uwolniła, musiała do tego użyć magii.

- Skąd ty to wiesz? – spojrzałam na niego zaskoczona.

- Nie wiem. Tak po prostu. – wzruszył ramionami – Wyjdzie z tego, ale musicie jak najszybciej dać jej ten sok dla herosów czy co tam.

- Nektar. – powiedziałam.

- Ja mam trochę.

 Leo pogrzebał w swoim pasie na narzędzia i wyjął z niego buteleczkę złotej cieczy. Luke wstał po nią i podał ją mnie. Otworzyłam korek i wlałam trochę kropel do ust Anabelle.

- Luke, może idź już do chłopaków. Fani na ciebie liczą. – spojrzałam w błękitne oczy brata.

Spojrzał na mnie dziwnie. Widać nie chciał iść.

- Wiecie co, wszyscy idźcie na koncert. Ja z nią zostanę.

Spojrzałam na Nico zszokowana. Czy on naprawdę wypowiedział te słowa? Przecież nienawidził Belli!

- Zostaniemy razem z Jackiem. Będę jej podawał nektar co jakiś czas. Wy idźcie się trochę rozerwijcie. Ja i tak nie zamierzałem iść na koncert. – wzruszył ramionami.

                W mojej głowie kotłowały się myśli. Chciałam zostać z Bellą, ale to nie miało sensu, tak jak mówił Nico. A poza tym…

- Dobrze. – wstałam.

- Co? – oburzył się Luke.

- Idziemy. – złapałam brata pod rękę i zaciągnęłam za drzwi. – Leo, chodź!

NICO

Usiadłem na łóżku. I przykryłem Anabelle kocem. Oddychała spokojnie. Jej ciemne włosy rozsypały się na poduszce.

- Słuchaj. Wiem, że waszym celem jest odnaleźć Kalipso. I wiem, że ja muszę wam pomóc. Wiem gdzie ona jest. Wiem, że też mam w tej misji swoją rolę do odegrania. I pomogę wam.

                Spojrzałem na Jacka. Zapomniałem zupełnie o jego obecności. Zachowywał spokój, podczas gdy ja byłem na skraju rozpaczy.

- Jasne, dzięki.

- To ja… Idę się przejść. Popilnuj jej. – spojrzał na Belle i wyszedł z pokoju zamykając za sobą drzwi.

                Pogłaskałem dziewczynę po ręku. Dopiero teraz poczułem jaki jestem wyczerpany. Nie liczyło się to wtedy, kiedy Belli groziło niebezpieczeństwo.

- Proszę, proszę obudź się… - szepnąłem. – Nie wiem, co zrobię jak znowu kogoś stracę.

                Czułem, jak zamykają mi się oczy. Położyłem głowę na poduszce, obok Anabelle. Przytuliłem ją i pocałowałem w czubek głowy. Pogłaskałem dziewczynę po policzku i od razu zasnąłem.

MIA

Teraz już wiedziałam, czemu Nico chciał zostać z Anabelle. Wiedziałam wszystko. Jego emocje były tak silne, tak wyraźne, że wyczytałam z nich wszystko jak z otwartych kart.

- Trzymajcie. To identyfikatory, będziecie mogli chodzić, gdzie chcecie.

Michael  podał każdemu z nas identyfikator na smyczy. Założyłam go przez głowę i poprawiłam włosy. Przedłużyłam je sobie do pasa i wyprostowałam. Najbardziej właśnie lubiłam się bawić włosami. Tak poza tym to ubrałam zieloną sukienkę bez rękawów, która rozszerzała się w talii. Na ramiona narzuciłam czarną skórzaną kurtkę. Na nogach miałam czarne szpilki.

Od kiedy wyszłam z pokoju wszyscy się na mnie patrzyli. Chłopcy maślanymi oczami, a dziewczyny z zazdrością. Było mi to obojętne. Leo poszedł właśnie przyglądać się jak obsługuje się scenę i cały sprzęt.

Michael uśmiechnął się do mnie i złapał w pasie.

- Ślicznie wyglądasz.

- Ej, ej, ej Mikey, co w ciebie wstąpiło?  - zaśmiał się Ashton, który właśnie wiązał czarną bandanę na głowie.

- No co, fajną masz dziewczynę. – mrugnął do mnie. Miał taki słodki, dziecięcy uśmiech.

- Nie jest moją dziewczyną. – powiedział Ash nadal się uśmiechając.

- A powinna być. – Michael puścił mnie i przeczesał dłonią włosy aktualnie w kolorze fuksji. – Dobra idę zobaczyć jak idzie Calowi strojenie się przed występem.

Poszedł do Caluma, który właśnie przeglądał się w lustrze. Ash stał plecami do odchodzącego Mikeya, który komicznie pokazał gest całowania. Spojrzałam na niego groźnie, ale on tylko posłał mi oczko i odszedł.

Ashton obejrzał się, ale po chwili zwrócił wzrok ku mnie.

- Miał rację.

- Hm? – zmarszczyła brwi.

-  Pięknie wyglądasz.

- Dziękuję. – przesadnie zatrzepotałam rzęsami i zachichotałam jak idiotka.

- To jak, jutro aktualne? – zaśmiał się.

- Hmmm… no nie wiem czy zasłużyłeś. – udałam, że się nad czymś głęboko zastanawiam.

                Ashton objął mnie w pasie i mocno przytrzymał.

- A co mam zrobić? – szepnął mi do ucha. Czując jego ciepły oddech na szyi, przeszły mnie ciarki. Musnął ustami moje ucho i pocałował delikatnie w policzek.

-Ash…  nie wiem,  zastanowię się. – spróbowałam się odsunąć, a on bez oporów mi na to pozwolił.

                Uśmiechnął się promiennie. Ktoś zawołał chłopaków, że muszą już wyjść na scenę. Życzyłam powodzenia Ashowi i patrzyłam jak odchodzi.

                Po chwili poczułam czyjąś rękę na talii.

- Jak mam sobie na to zasłużyć?

                Odwróciłam się i Leo mnie objął. Spojrzał mi w oczy. Był śmiertelnie poważny. Przez chwilę byłam zaskoczona, i panowała cisza. Nagle Leo wybuchnął śmiechem i mnie puścił. Poczułam jak na policzki wychodzą mi rumieńce. Pchnęłam chłopak w pierś.

- Przestań!

Nadal się śmiał.

- Żebyś widziała swoją minę! Ha ha ha!

                Zdenerwowałam się i chciałam odejść, ale on mi nie pozwolił.

- No nie denerwuj się tak. Ale uważaj na tego chłopaka. Patrzył na ciebie jakby miał inną, własną definicję słów „pójść na lody”.

Teraz to Leo już zwijał się ze śmiechu. Nie mógł złapać tchu. Ja nadal byłam czerwona jak burak.

- Serio? Na tyle cię stać? – założyłam ręce na piersi – Widać jaki jesteś dojrzały.

                Poczekałam aż się opanuje. Spojrzał na mnie nadal się uśmiechając.

- Nie rozumiem co ty w nim widzisz.  – pokręcił głową.

- A co cię to obchodzi? Zazdrosny jesteś, czy co? – rzuciłam bezmyślnie.

- Może… - spoważniał.

                Nagle sobie uświadomiłam co zrobiłam.

- Dobra, ja idę posłuchać chłopaków, nie wiem jak ty.

                Odwróciłam się i ruszyłam ku scenie. Słyszałam jak Leo idzie za mną. Żadne z nas się już więcej nie odzywało.

_________________________________________