I. Mroczny chłopak

ANABELLE

-Aaaa! Na bogów to ty Grover… - odskoczyłam od swojego okna, przez które właśnie wszedł z pozoru normalny chłopak w rastafariańskiej czapce i zielonym podkoszulku. – Mógłbyś pukać? A gdybym była nago?

Wskazałam  na niego oskarżycielsko palcem, ale on nic sobie z tego nie robił i zmagał się z zasłoną, w którą zawinęła mu się noga. Grover był satyrem. Może to dziwnie zabrzmi ale… no… od pasa w dół był kozą…

- Ej lepiej nie stój tam tylko mi pomóż , bo zaraz z jednej zasłonki będą dwie. – nadal szarpał się z niebieskim materiałem . – A no tak zapomniałem, przecież możesz to naprawić w dwie sekundy. – mruknął z irytacją.

To prawda. Może to dziwnie zabrzmi x2 ale… jestem półkrwi. Herosem, półbogiem, czy jak tam chcecie. To znaczy, że jedno z moich rodziców jest bogiem.  Ale, że takim greckim. Nie pomylcie z rzymskim. Każdy bóg ma dwie osobowości – tą grecką i rzymską.  Mimo, że podobne, to rzymskie formy są ciutkę agresywniejsze i mniej skore do pomocy. Ale nie wiem jeszcze czyim dzieckiem jestem, ponieważ żaden bóg podobno mnie jeszcze nie naznaczył czy coś w tym stylu. Przynajmniej tak Grover mi powiedział.

Przychodzi do mnie od dzieciństwa jakoś co miesiąc i opowiada mi co się dzieje w świecie herosów. Z rok temu miał mnie zaprowadzić do jakiegoś Obozu Półkrwi , ale zaginął jego najlepszy przyjaciel  i okazało się, że tam już nie jest bezpiecznie, ponieważ Gaja – Matka Ziemia ma się przebudzić.  Zbytnio się tym nie przejmowałam, bo po co, to nie moja sprawa tylko ich.

- Czemu cię tak długo nie było?  - spytałam satyra, który walnął się na moim łóżku – Gdzie te kopyta!

- No sorry, sorry - zdjął nogi z łóżka. Wziął puszkę po mojej przed chwilą wypitej coli i zaczął ją jeść.

Tak, satyry tak robią.

- No to dziewczyno, spakuj ubranka, kosmetyki i jakieś inne bezsensowne, damskie, niezbędne rzeczy i w drogę.  Jedziesz do Obozu Herosów. W końcu kopnął cię ten zaszczyt. – uśmiechnął się i odgryzł kawałek puszki.

- Ale jak, tak teraz? Przecież mówiłeś…

- Było minęło. – powiedział obojętnie patrząc mnie.

W środku aż we mnie buzowało z podekscytowania. Nie mogłam się doczekać, aż poznam innych takich jak ja. Ale nie mogłam dać po sobie tego poznać. Uświadomiłam sobie, że mam szeroko otwartą buzię i oczy. Szybko się ogarnęłam i spojrzałam na szafę, gdzie ukryta była walizka, do której już dawno spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy.

- Grover, może chodź najpierw do mojego taty, trzeba mu to powiedzieć.  – pomogłam mu wstać i wyszliśmy z mojego pokoju.

***

- Tato…

- Wiem, widziałem Grovera jak szedł przed domem. –odwrócił się do nas przodem na fotelu.

                Jak  zwykle siedział w bibliotece. Była ona chyba najważniejszą częścią naszego domu. Tata był pisarzem . Lubił tworzyć inną rzeczywistość, gdzie wszyscy byliby szczęśliwi. Nie lubiłam czytać jego książek. Nie kręciła mnie fantastyka. Ale mimo to byłam molem książkowym, tylko, że przede wszystkim czytałam powieści przygodowe, romanse… w tym zupełnie różniłam się od swojego taty.

 - Tak, panie Lockwood, przyszedłem zabrać ją do obozu herosów. – Grover nagle spoważniał i wpatrywał się w tatę.

- Wiedziałem, że kiedyś ktoś po nią przyjdzie, ale to i tak dość późno. – westchnął tata i wstał. Miał przeszywające,  niebieskie oczy, które po nim odziedziczyłam. Założył ręce na piersiach i podszedł do nas. Był niewiele wyższy od Grovera.

- Ostatnio w świecie herosów były pewne komplikacje. – satyr  spojrzał na tatę – ale wszystko się unormowało.

- Ostatnio? A kiedy ich nie było? – zaśmiał się tata – Dobrze nie mam nic przeciwko. Podwieźć was?

- Nie, proszę pana , mamy strażnika, przeniesie nas do obozu.

- Dobrze, idź się spakować. – spojrzał na mnie z troską – Ale przyjdź się pożegnać. - wskazał na mnie i uniósł brew .

- Jasne tato. – uśmiechnęłam się i popędziłam do pokoju.

 ***

- Daleko jeszcze? – dopiero wyszliśmy z domu, ale co tam, nie mogłam się już doczekać.

- Bądź cierpliwa już za tym zakrętem. – moja walizka poskakiwała na wyboistym chodniku.

- Ale kto jest tym strażni… - nagle poczułam jak coś na mnie wpada i zwala na ziemię.  

Mój lewy nadgarstek przeszył ból , aż krzyknęłam. Chciałam wstać ale nadal coś mnie przygniatało. Po chwili to coś, a raczej ktoś wstał i spojrzałam na niego. Najpierw się przestraszyłam, kiedy zobaczyłam wysoką postać , ubraną na czarno. Było ciemno, więc nie mogłam zobaczyć jego twarzy, ale domyśliłam się, że to chłopak. Po chwili przerażenie zastąpiła wściekłość.

- Może byś trochę uważał co?! Nieładnie tak pojawiać się znikąd i wpadać na ludzi! Kim ty w ogóle jesteś żeby tak robić?!

Chłopak wszedł w światło ulicznej latarni. Z tego punktu widzenia jego twarz wyglądała przerażająco. Wyciągnął do mnie rękę i aksamitnym głosem powiedział:

- Jestem Nico. Nico di Angelo. Syn Hadesa.