IV. Uznanie, misja i wypadek.

ANABELLE

 - Nie, nie, nie… - Nico powtarzał to jak mantrę i kręcił przecząco głową. – To, że ci się śniłem, nie znaczy, że mam być jednym z tych herosów z przepowiedni. Równie dobrze może to być Jason czy… czy Percy… - wskazał na blondyna w okularach a potem na Percy’ego. – A ona? – wskazał na mnie – Nawet nie została uznana! Powtarzam wam to po raz setny! 

- Nico daj spokój. Ja i Percy już wykonaliśmy swoją wielką przepowiednię. – powiedział Jason.
- Leo też! – polemizował Nico.
- Ale tu chodzi o Kalipso Nico zrozum! – odezwał się w końcu Leo. – Ty chyba z nas wszystkich powinieneś wiedzieć co to znaczy niepokój o kogoś ukochanego… Ej, ej koleś no co?! Nikt cię tu nie krytykuje! Wracaj!
Ale Nico już wyszedł szybkim krokiem z pokoju.
 - Pójdę z nim pogadać. Hazel wstała i poszła z chłopakiem.
- No to ten… Leo jestem. – wstał i podszedł do mnie. – Uścisnął bym ci dłoń, przytulił, czy ten tego ale… jak widzisz… - rozłożył ręce pokazując na siebie. Zachichotałam.
- Jasne… Annabell – uśmiechnęłam się nieśmiało.
Percy i Annabeth już poszli. Reyna też wyszła. Zostaliśmy tylko ja, Leo i Rachel.
- Ja też chyba będę się już zbierać. Muszę iść opatrzyć nadgarstek. – uniosłam rękę.
- Jasne, odprowadzę cię. – zaproponował Leo.
Nie spieszyliśmy się. Szliśmy powoli, w całkowitej ciszy. W oddali słychać było tylko krzyki dzieci Aresa, które znowu się o coś spierały.
- Więc… witaj w drużynie tak? – odezwał się Leo.
- Uch... Pojawiłam się tutaj dzisiaj…
- Naprawdę? – uniósł brwi – To szybka jesteś dziewczyno. Ale… jak słyszałem… nie wiesz jeszcze kto jest twoim boskim rodzicem?
- No… nie… - patrzyłam na leśne nimfy, które biegały wesoło wśród drzew.
- A domyślasz się chociaż kto to mógłby być?
- Zapewne jest nim moja mama… chyba… chyba tak
- A co tak w ogóle potrafisz?
- Władać wodą, ziemią, powietrzem, ogniem… - Leo nagle stanął jak wryty.
- Ej ej ej nie zapędzaj się tak koleżanko. Ogień to moja specjalność, patrz. – wyciągnął rękę przed siebie, która nagle stanęła w płomieniach . Odskoczyłam. – Nie bój się. – uśmiechnął się i ogień zgasł.
- Ja tak nie umiem. Po prostu kiedy jestem zła… To płomienie wystrzeliwują z mojej ręki. Próbowałam tak, kiedy byłam w normalnym stanie ale… - wyciągnęłam rękę spodem do góry. Pojawił się nad nią mały płomyczek, tak jakby wisiał w powietrzu. Prawie od razu zgasł. – Widzisz?
- Achh to takie buty…
Znowu szliśmy w milczeniu.
- Hej… a może ty jesteś tą czarodziejką z przepowiedni? – spojrzał na mnie. Nagle się odsunął i zwrócił wzrok nad moją głowę. Nie wiedziałam co tam zobaczył, ale poczułam, że moje ubranie się zmienia.
Miałam na sobie teraz długą, brązową szatę z wyszytymi złotymi runami. Moje włosy pokrył brokat, a na głowie miałam kaptur. Na szyi widniał symbol bogini. Mała replika jej wisiora przypominającego labirynt.
- Hekate… - wymówiłam szeptem. Leo cały czas się na mnie gapił.
- Ale… ty wyglądasz… pięknie. - Dzięki. – roześmiałam się.

***

Kiedy obudziłam się następnego ranka, nadal miałam brokat we włosach. Siedziałam na swoim łóżku w domku Hekate. Miałam tylko dwójkę rodzeństwa, Grega i Cecily.  Mieli oni jednak zupełnie inne talenty ode mnie. Głównie preferowali sztuczki, czary czy mgłę. Ja żadnej z tych rzeczy nie potrafiłam. Na szczęście dali mi obozowy podkoszulek i wygodne jeansy. Nie musiałam nosić tego płaszcza, jak to mówili. Miałam obandażowany nadgarstek, którym zajęła się jedna dziewczyna z domku Apollina.
Kiedy poszłam na śniadanie wszyscy się na mnie gapili. Tak jakby… z podziwem? Nie wiem. Po posiłku podszedł do mnie Jason – ten blondyn w okularach. Był bardzo miły i powiedział, że jeżeli mam wyruszyć na misję to potrzebna mi broń.
- Wybieraj. – powiedział kiedy weszliśmy do schowka. Był to raczej niewielki pokój. Pełno tu było broni.
- Hmmm… ale ja nie wiem co by było dla mnie najlepsze… - podrapałam się teatralnie po głowie.
Jason podszedł do mnie.
- Umiesz walczyć mieczem?
- Nie.
- W sumie magia to twoja ja lepsza i najskuteczniejsza broń ale…  przyda ci się coś jeszcze. – podszedł do stosu broni w rogu. – Taaak to chyba będzie najlepsze.
Odwrócił się i podał mi niezadługo sztylet o zawiniętym ostrzu. Na klindze widniał turkusowy kamień szlachetny. I dwie pochodnie. Broń Hekate. Zważyłam go w dłoni był dość lekki
- Myślę że będzie okej.
          Kiedy wyszliśmy ze schowka zauważyłam Alice siedzącą na skraju lasu. Wyglądała jakby z kimś rozmawiała. Podchodziłam do niej bezszelestnie. Kiedy się zbliżyłam dostrzegłam, że na ręku siedzi jej jakiś ptak, chyba gołąb. Miał obandażowane skrzydło.
- Spokojnie zagoi się. – gołąb zagruchał. – Naprawdę? Tak tak, powiem to Chejronowi. Ale teraz już idź. – postawiła go na ziemi, a on podskakując oddalił się między drzewa.
- Co mu powiesz?
Ali krzyknęła i szybko się odwróciła
- O boże Bella nie strasz. – położyła rękę na piersi. Wstała.
- Ty… umiesz z nim rozmawiać? To normalne? – podniosłam brew.
- Tak umiem. Ze wszystkimi zwierzętami. - Otrzepała się i odrzuciła długie włosy. – No może nie do końca normalne…
- Czemu?
- Bo nikt inny z dzieci Demeter tego nie potrafi. - odwróciła wzrok w stronę wschodzącego słońca. –Ale zapowiada się ładny dzień no nie?
Nagle coś mnie olśniło. Spojrzałam w oczy Alice.
- Demeter to bogini obfitości tak?
- Mhm. Między innymi. – patrzyła na mnie pytająco – Co ty wymyśliłaś Bella?
Złapałam ją za rękę i ruszyłam w stronę domku numer 9.

***

-  Jesteś tego pewna Annabell? – Leo patrzył na mnie z powątpieniem. Dzisiaj miał już na sobie czyste ubranie. Włosy nabrały naturalnego brązowego odcienia. Takiego jak moje.
- Tak! – krzyknęłam entuzjastycznie. – Jest dzieckiem obfitości, ma szczególny dar, może nas nim doprowadzić do celu. – wyliczałam na palcach. – Leo!
- No dobrze. - westchnął. – Tylko pozostaje problem. Czym wyruszymy na misję? Nawet nie wiem gdzie mamy dotrzeć.
- Mamy rozkruszyć serce zaginionemu… - spojrzałam na podłogę – Leo! On mi się śnił. Taki chłopak… był uwięziony w bryle lodu, ale ona zaczęła się roztapiać.
- Dobrze, ale na Hadesa nie wiemy gdzie w ogóle zacząć poszukiwania!
- Czekajcie mam pomysł. - powiedziała Alice i wybiegła z domku.

***

- Na pewno? On tak jakby… ma posłańców? I zna każde stado w pobliżu?
- Tak.
Powiedziała Alice, która przed chwilą oznajmiła nam o tym co zrobiła. Poszła do tego gołębia, z którym rozmawiała i kazała mu, żeby skontaktował się z innymi ptakami, które rozsiane są po całym świecie. Kazała, żeby przeszukały ziemię całą, wzdłuż i wszerz i dowiedziały się od swoich pobratymców czy coś słyszały o chłopcu skutym lodem. Jak się okazało, gołębie to straszne plotkary, największe w krainie zwierząt. Mnie wydawało się to lekko mówiąc dziwne, a nawet nierealne.

MIA

Szłam polną dróżką w stronę obozowiska, żeby spotkać się z Piper, która chciała ze mną porozmawiać. Domyślałam się o co chodzi, ale nie byłam pewna. Kiedy już prawie dotarłam do celu, zauważyłam że dziewczyna idzie w moją stronę. Też była córką Afrodyty, tak jak ja. Ale miałyśmy zupełnie inne umiejętności.
Koloru jej oczu, tak jak każdego dziecka bogini miłości nie dało się określić. Moje natomiast tak. Tylko, że jako jedyna z mojego rodzeństwa mogłam zmieniać dowolnie swój wygląd. Dosłownie wszystko. Od długości włosów, koloru oczu do wzrostu czy sylwetki. Ale zawsze wiedziałam jak wyglądam normalnie. To jest po prostu takie coś jak budzenie się. Kiedy chce się znowu stać sobą, powoli wracam do oryginalnej postaci.
Nie posiadam również czaromowy, tak jak CAŁE moje rodzeństwo. Natomiast ja silniej odczuwam uczucia innych, a szczególnie miłość.
- Hej Mia. – przywitała się ze mną Piper – Chciałam z tobą pogadać. Na jakieś dwa tygodnie muszę wyjechać do Obozu Jupiter i chciałam, żebyś mnie zastąpiła przez ten czas jako grupową domku.
Uśmiechnęłam się. Już raz musiałam to zrobić, ale trwało to zaledwie dwa dni a nie tygodnie.
- Jasne.
- No to fajnie. A tak w ogóle, to Rachel cię szukała. Nie mówiła o co chodzi. – wskazała kciukiem za siebie.  – Ja już lecę, do zobaczenia!
Pomachała i odeszła. Ja poszłam w przeciwną stronę, do Wielkiego Domu. Kiedy weszłam do środka, czekała tam na mnie Rachel.
- Hejka. – uśmiechnęła się do mnie i założyła rudy kosmyk włosów za ucho. – Mam ci coś do powiedzenia. Siadaj. – wskazała miejsce obok siebie.
Usiadłam na miękkiej sofie. Otoczyła nas zielona mgiełka. Wiedziałam, że dziewczyna zaraz powie przepowiednię. Byłam raz przy czymś takim. Ale nigdy nie dotyczyła ona mnie. Kiedy jej usta się otworzyły i wypłynęły z nich słowa, mocno się skupiłam.

Prawdziwa miłość kryje się za rogiem, 

Fałszywa stoi tuż za progiem.

Gołąb zrzucić w otchłań musi tą fałszywą,

Podczas gdy ogień doceni ta prawdziwą.

Po chwili Rachel ocknęła się i spojrzała na mnie zamyślona.
- Coś chyba jest ze mną nie tak. Ostatnio każda przepowiednia związana jest z miłością! – wzniosła ręce ku górze. – Nie tak jak kiedyś, potwory, zagrożenie życia, przygody…
Zaśmiałam się.
- Ale wiesz, miłość jest najstarszą i najniebezpieczniejszą mocą na ziemi. – spojrzałam w jej zielone oczy.

***

        Piętnaście minut później leżałam na łące i myślałam o przepowiedni. Wow, pierwszy raz w moim życiu spotkam się z miłością. Oczywiście swoją własną. Może… No bo jasne jest, że cały czasz czuję tą emocję otaczającą mnie ze wszystkich stron. Nigdy jednak nie przejmowałam się, że do nikogo nigdy nic nie poczułam. Miałam dopiero 15 lat. Zostało mi jeszcze dużo czasu.
Wtem usłyszałam przeraźliwy krzyk i głuche uderzenie o ziemię, pod lasem. Szybko poderwałam się na nogi i spojrzałam w tamtym kierunku. Jakaś dziewczyna leżała na ziemi, a druga nad nią stała. Szybkim krokiem ruszyłam ku nim.
Dziewczyna, która nadal trzymała się na nogach to była ta nowa… Bella czy jak jej tam. Miała kręcone włosy koloru czekolady i turkusowe oczy. Sprawiała wrażenie silnej mimo szczupłej budowy. Biła od niej władczość. Mimo tego na jej twarzy widoczne było przerażenie.
- Co się stało? – spytałam kiedy dotarłam do nich. Na ziemi leżała Alice z domku Demeter z dziwnie wykręconą nogą. Jej twarz wykrzywiał grymas bólu.
- Potknęłam…  się o pieniek… - ciężko dyszała.
Pochyliłam się i sprawdziłam co z nogą. Nie miałam wątpliwości. Była złamana. I to poważnie. Z rozdartej nogawki wystawał kawałek skóry, pod którą było widać było wyraźnie wygiętą kość.
- Ali nie patrz tylko… - zanim skończyłam mówić dziewczyna spojrzała, jęknęła i zemdlała.
- O bogowie!