II. Proroczy sen

ANABELLE

- Przepraszam, ale to nie moja wina, mieliście stać kawałek dalej. – powiedział chłopak.

         Złapałam go za rękę i się podniosłam. Spróbowałam podnieść walizkę, ale syknęłam, ponieważ zrobiłam to zranionym nadgarstkiem. Nico nachylił się i mi pomógł. Wziął w rękę mój nadgarstek i spojrzał na niego.

- Co ci się stało?

- A jak myślisz? – warknęłam zdenerwowana. Niezbyt miły początek znajomości. – Upadłam na niego kiedy mnie stratowałeś.

- Mówiłem już, że przepraszam. – zmrużył ciemne oczy. – Kiedy będziemy na miejscu, Will ci go wy… - przez twarz chłopaka przemknął wyraz bólu. – Ktoś z domku Apollina ci go wyleczy.

         Odwrócił wzrok. Puścił moją dłoń i zwrócił się do Grovera.

- Weź jej rzeczy i złap mnie za ręke. – jedną ręką ujął dłoń satyra, a drugą moją. Tą zdrową.  

          Przyjrzałam się mu. Miał bladą oliwkową skórę, jakby od dawna nie wdział słońca. Jego kruczoczarne włosy przypominały pióra, aż chciało się ich dotknąć. W czarnych oczach widać było cierpienie. Pomyślałam sobie, że pewnie wiele przeszedł. Może chodzi o tego chłopaka, o którym wspominał?

          - Zaraz może zrobić ci się słabo, ale nie przejmuj się, to normalne.

         Dopiero po chwili zorientowałam się, że mówi do mnie. Nagle otoczyła mnie ciemność.

***

         Śnił mi się czarnowłosy chłopak. Siedział na szczycie klifu i patrzył w dal. Wokół niego kłębiła się czarna mgła, jakby dusze zmarłych.

         Kim był ten chłopak? Ach tak synem Hadesa, boga podziemi, boga umarłych, najbardziej przerażającego z nich wszystkich. Kiedy pierwszy raz go zobaczyłam, był do niego podobny. Ale teraz wyglądał tak delikatnie. Jakby tu dopiero mógł być sobą, pokazać swoje uczucia. Był taki bezbronny. Aż chciało się podejść, przytulić go i zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Zaczęłam iść w jego kierunku. Podchodząc, czułam jego ból, cierpienie. Cokolwiek mu się zdarzyło musiało być naprawdę okropne, pomyślałam.

Miał przed sobą trzy zdjęcia rozłożone na klifie. Na jednym z nich była dziewczyna. Bardzo do niego podobna, o tym samym oliwkowym odcieniu skóry i czarnych włosach. Mogła być jego siostrą. Na drugim był jakiś chłopak, o czarnych włosach i oczach koloru morskiej fali. Był przystojny. Na trzecim uśmiechał się niebieskooki blondyn. Zupełne przeciwieństwo Nica. Czy którymś z nich mógł być ten Will o którym chłopak mówił?

Nie zdążyłam się dokładniej zastanowić, bo za mną w krzakach coś nagle zaszurało. Nico podskoczył jak porażony. Szybko schował zdjęcia do kieszeni i jednym zwinnym ruchem dobył miecza przytwierdzonego do boku.

- Kto tam? – zacisnął zęby i wyczekiwał. Jego twarz złagodniała i opuścił miecz, kiedy burza kędzierzawych włosów wyłoniła się zza krzaków.

- Ach to ty Hazel. Nie zakradaj się tak. Mógłbym ci jeszcze coś zrobić. – schował miecz za pasek, podszedł do dziewczyny i pocałował ją w policzek.

Na oko miała może 13 – 14 lat. Włosy miała jeszcze bardziej pokręcone niż ja. Jej oczy były koloru złota.

Nagle obraz zaczął się rozmywać i trafiłam w inne miejsce. Otaczały mnie lodowce. Nie było widać żywej duszy, stałam na jakimś pustkowiu. Przeszłam kawałek i nagle oniemiałam. Po mojej prawej stronie był chłopak. Zamrożony. W bryle lodu. Jego włosy była białe jak śnieg, oczy zamknięte. Podeszłam i dotknęłam zimnej, gładkiej powierzchni. Kim on mógł być? Nagle odskoczyłam z krzykiem, kiedy uniósł powieki. Jego wściekle niebieskie oczy wpatrywały się we mnie natarczywie. Oniemiałam. Wymówił moje imię.

- Anabelle! Obudź się!

          Ocknęłam się. Patrzyła na mnie para zielonych oczu. Spróbowałam usiąść, ale zaraz tego pożałowałam, bo zakręciło mi się w głowie.

         - Spokojnie, jeszcze nie doszłaś do siebie po podróży cieniem. – głos dziewczyny był łagodny niczym mżawka w letni dzień , promienie słońca na zielonej trawie. Od razu się uspokoiłam.

          - Podróż cieniem?

Rozejrzałam się po pomieszczeniu, w którym się znajdowałam. Przypominało jakiś prowizoryczny szpital. Po chwili sobie przypomniałam.

- Jesteśmy w obozie? – spytałam dziewczyny, miała ostre rysy twarzy i bardzo jasne blond włosy.

- Tak, jesteśmy w obozie, nie musisz się bać. – podała mi jakiś złoty napój – Masz wypij to. To nektar, doda ci sił. A tak w ogóle jestem Alice. Córka Demeter.

Wzięłam do ręki szklankę złotej substancji. Upiłam łyczka. Od razu poczułam jakby po moim ciele rozpływało się płynne szczęście. Nektar smakował jak ciasteczka czekoladowe, które robiła kiedyś moja babcia.

- Annabell. Jeszcze nie wiem czyja córka. Gdzie Nico? Grover? – odstawiłam szklankę na stolik przy łóżku

- Nie wiem. Nico rzyniósł cię tu zaraz jak przybyliście do obozu. Gdzieś poszedł. On zawsze tak robi. A Grover pewnie już na kolacji.

          Alice wstała. Ja zrobiłam to samo bo już lepiej się czułam.

- Chodźmy, pewnie już się zaczęła. – powiedziała i ruszyła ku wyjściu, za którym już panował mrok.