III. Ogień, woda i przepowiednia

Anabelle

Szłam za jasnowłosą dziewczyną między domkami obozowymi , o których opowiadał mi satyr. Poznawałam poszczególne z nich, takie jak  domek  Posejdona, Hadesa, Demeter.  Każdy z nich był inny. Zastanawiałam się, w którym  będę mieszkać.

           -  Hej, nie martw się, pewnie zostaniesz uznana na kolacji. – Alice pocieszająco klepnęła mnie w ramię.

           - Nie, nie martwię się … po prostu jestem ciekawa. A co jeżeli  dzisiaj nic się nie wydarzy? – patrzyłam na polanę upstrzoną różnokolorowymi kwiatami. W dali majaczyło jezioro, a pod lasem taka niby jadalnia pod gołym niebem. Płomienie ogniska wyglądały naprawdę pięknie.

           - Zostaniesz przydzielona do któregoś z domku. Możesz nawet zamieszkać u mnie, bo stare zasady, że nowi mieszkają w domku Hermesa już nie obowiązują. Teraz też możesz dosiąść się do naszego stołu.

                Od razu polubiłam córkę Demeter. Jej surowy wygląd mógł wskazywać na co innego, ale była on a naprawdę przesympatyczna.  Po drodze pokazywała mi różne budynki majaczące w oddali i opowiadała co gdzie jest w obozie herosów.

                Kiedy dotarłyśmy na kolację, nikt nie zwrócił na nas uwagi. Podążyłam za nową koleżanką i dosiadłyśmy się do stołu gdzieś pośrodku jadalni. Siedziało tam kilku herosów, którzy nie wyglądali podobnie. Każdy był inny. W przeciwieństwie na przykład do dzieci Ateny, które wszystkie miały blond włosy i niebieskie oczy.

                - Cześć, jestem Max! – pokiwał do niej czarnowłosy chłopak z błękitnymi oczami. – A to Cindy, Cornelia, David i Peter.  -  wskazał po kolei na resztę rodzeństwa. Wszyscy wydawali się bardzo mili i przyjaźni.

                - Jesteś nowa? – spytała piegowata dziewczyna, chyba Cornelia.

                - Tak, przyjechałam… przyszłam… a raczej przyleciałam… oj nieważne. - machnęłam ręką. – Przybyłam tu dzisiaj.

                 Zaczęli mi opowiadać, jak wygląda ich życie w obozie. Mówili, że każdy ma swoje zajęcie. Wspominali o jakiejś bitwie o sztandar, chociaż niezbyt entuzjastycznie. Słuchałam ich, dopóki nie spojrzałam na skraj polanki. Przy stole siedział Nico z tą dziewczyną, którą widziałam we śnie.

                - Ej, Alice. Co to jest za dziewczyna tam. – wskazałam w tamtym kierunku.

                Ali ściągnęła brwi i popatrzyła na nich.

                - To Hazel Levesque. Centurion w obozie Jupiter. Rzymianie noszą fioletowe koszulki tak dla twojej wiadomości. Grecy pomarańczowe, ale to chyba wiesz. Od kiedy zapanował pokój między obozami, możemy jeździć od jednego do drugiego obozu.  Ale tobie chyba nie o to chodzi co? – na jej twarzy pojawił się znaczący uśmieszek. Już miałam zaprzeczyć kiedy powiedziała  - Nie martw się to jego siostra. Córka Plutona.

                Pokiwałam głową i spojrzałam w stronę Wielkiego Domu. Właśnie przybył centaur Chejron i rozpoczęła się uczta. Rzuciłam wzrokiem na stół. Stało na nim wiele smakowitych rzeczy.

                 - Bella… mogę tak do ciebie mówić? – uśmiechnęłam się na dźwięk tego zdrobnienia. Nikt jeszcze tak do mnie nie mówił. – Podasz mi tamtą sałatkę? Wskazała na drugi koniec  stołu.

                - Jasne. – machnęłam ręką, a sałatka wzleciała w powietrze i podleciała przed nos Ali.

                Nagle wszyscy się nie mnie spojrzeli, a ja tylko wzruszyłam ramionami.

             - Co?

                Odpowiedziała mi jasnowłosa Cindy.

                - Nikt w obozie niczego takiego nie umie. No może Jason, ale on musi wezwać wiatry.  – parsknęłam śmiechem, kiedy usłyszałam ten fragment o wiatrach.

                - Aaa, no umiem to od małego. Nie potrzebuję dużo wysiłku. – spojrzałam po towarzyszach. Patrzyli na mnie jakbym nagle zamieniła się w potwora. – Oj nie przesadzajcie.

                Spuściłam wzrok na swój talerz. Nałożyłam jedzenia i zaczęłam jeść.

                Kiedy uczta się skończyła wszyscy, wstawali, by rzucić ofiarę w postaci jakiegoś pokarmu, do ogniska.  Obok nas siedziały dzieci Aresa. Kiedy wstałam zaczęli się ze mnie naśmiewać.

                - E! Ty, nowa! – wrzeszczał do mnie jakiś osiłek z nosem, który chyba był kilka razy złamany. Zignorowałam go i ruszyłam w stronę ogniska. Podłożył mi nogę.

Nagle poczułam jak lecę. Upadłam prosto w kałuże błota. Całe moje włosy się kleiły. Do tego spadłam znowu na lewy nadgarstek, który wcześniej naciągnęłam. Pomyślałam, że tym razem to jednak chyba będzie potrzebny opatrunek. Odwróciłam się na plecy. Wznosił się nade mną niczym góra. Jego przyjaciele stali za nim i naśmiewali się ze mnie. Próbowałam wstać, ale ręka pośliznęła mi się na błocie i znowu zamoczyłam włosy w brei. Osiłek wybuchnął śmiechem.

                - Ale z ciebie ciamajda laluniu!

                - Odwal się ode mnie bo pożałujesz. – wiedziałam, że wszyscy na to patrzą, dlatego starałam się nie płakać, chociaż wściekłość  tak się we mnie skumulowała, że wiedziałam, że zaraz wybuchnę. A to nie byłoby przyjemne dla tego kolesia.

                - Uuu dziewczynka mi grozi! Mam się bać? – jego koledzy ryknęli jeszcze głośniejszym śmiechem.

                - Drew daj spokój. – jakiś wysoki chłopak, w pomarańczowej koszulce szedł w naszą stronę.

                Osiłek nie zwracał na niego uwagi. Wyciągnął swój miecz, który lśnił w blasku ognia.

                - Zobaczymy czy potrafisz walczyć laluniu!

                Uniósł broń.  Wiedziałam już co chciał zrobić. Zasłoniłam twarz ręką. Ale nagle usłyszałam szczęk metalu o metal. Nic mi się nie stało. Z wahaniem otworzyłam oczy. Nade mną wisiały skrzyżowane miecze. Jeden był Drew. Drugi, czarny… „Nico” pomyślałam z ulgą.

                - Nie słyszałeś? Zostaw ją. – powiedział spokojnym głosem. Nie widziałam jego twarzy, ale wyobrażałam sobie jak może teraz wyglądać.

                - Bo co? – zabrał swój miecz – co ty mi zrobisz? Taki szczyl?

                Aż we mnie buzowało. Na twarzy Nica nie było widać żadnych emocji.  Nagle ktoś z tyłu złapał mnie pod rękę i pomógł wstać. To był ten chłopak  w pomarańczowej koszulce.

`              - Pojechało cię ?! – krzyknął do Drew. – Zajmę się nią. – powiedział do Nica. Ten spojrzał mi w oczy przez krótką chwilę, odwrócił się i ruszył w przeciwnym kierunku .

                - Hej ty!- krzyknął do niego osiłek – Jeszcze z tobą nie skończyłem!

Nico nie zwracał na niego uwagi i szedł dalej. To co się stało potem zapamiętam do końca życia. Drew krzyknął

                 - Wracaj tu! CIOTO!

                Poczułam jakby coś we mnie wybuchło. Uniosłam rękę w jego stronę i  w kierunku jego okropnego oblicza  wystrzeliły płomienie. Jego strój zaczął się palić. Krzyki niosły się po całym obozie. Nagle poczułam się wyczerpana. Wiedziałam, że zrobiłam coś okropnego. Wyrwałam się chłopakowi, który trzymał mnie za nadgarstek. Zaczęłam biec. Biegłam i biegłam, nie wiedziałam gdzie.

***

Wyszłam na skraj lasu, przede mną rozciągało się jezioro. Usiadłam na pomoście, blisko wody. Nie wiedziałam co teraz zrobić. Na pewno uważali mnie za jakąś niebezpieczną istotę. Ale to, aż tak bardzo mnie nie wzruszyło.  Miałam ich gdzieś. Myślałam o Nicu. Ten osiłek nazwał go ciotą. Byłam ciekawa w jakim kontekście tego użył. Ale to i tak było chamskie.

                - Hej. Co ty robisz?

                Odwróciłam się. To był ten chłopak, który mnie podniósł. Trzymał ręce w kieszeniach i powoli do mnie podchodził. Miał rozbrajający uśmiech. Przypominał mi kogoś. Nagle mnie olśniło. To był ten ciemnowłosy chłopak o oczach koloru morskiej fali, którego widziałam na jednym ze zdjęć Nica.

                Podszedł i usiadł obok mnie. Odwróciłam wzrok na jezioro, w którym odbijał się księżyc.

                - Odpowiesz? – zapytał łagodnie wpatrując się we mnie.

                - Hm?

                - Jak ty to robisz? – wskazał na moje dłonie. Dopiero teraz zauważyłam, że nieświadomie bawiłam się wodą. Nie tak normalnie. Podnosiłam palec i tak jakby nią dyrygowałam. Robiłam małe wirki w powietrzu, serduszka i inne kształty. To był mój nawyk kiedy się denerwowałam.

                - Aaa…  no… to normalne… - wzruszyłam ramionami, a mały wirek wzniósł się wyżej.

                - Nie, to nie jest normalne. – pokręcił głową – Ja to umiem, bo jestem synem Posejdona, ale inni… - podniósł rękę i mała rybka z wody wystrzeliła w powietrze. - A tak w ogóle jestem Percy.

- Annabell…  Ale możesz mówić Bella.

- Okay. Jeszcze nie jesteś uznana? Kiedy wystrzeliłaś tym ogniem w tego kolesia myślałem, że może jesteś córką Hefajstosa, ale to co teraz widzę zupełnie nie pasuje. A tak w ogóle niezłe to było. – zaśmiał się i trącił mnie ramieniem .

Uśmiechnęłam się .

                - Oj daj spokój, mogłam mu coś zrobić.

                - Mogłaś, ale nie zrobiłaś. Ugasiłem go jak uciekłaś. W sumie to dobrze, że tak, wyszło. Będzie miał nauczkę. – spojrzał mi w oczy. Był taki szczery i beztroski. Wstał i się otrzepał. – Chodźmy do obozu, bo wszyscy cię szukają.

                Spojrzałam na niego z przerażeniem.

                - Nie martw się, po prostu się o ciebie martwiliśmy. – zaśmiał się i pomógł mi wstać.

Ruszyliśmy w stronę obozu. Kiedy wyszliśmy z lasu zauważyłam idącą energicznie w naszą stronę rudowłosą dziewczynę.

                 - Percy, szukałam cię. – na jej twarzy widać było szok i przerażenie. – Leo wrócił.

***

Pobiegliśmy za dziewczyną do Wielkiego Domu. Percy był wyraźnie podekscytowany, ale przeczuwałam, że coś jest nie w porządku. Reakcja rudowłosej nie była zbyt entuzjastyczna. Wpadliśmy do środka i wpadłam na Percy’ego, który się gwałtownie zatrzymał. W pomieszczeniu był tłok.

Nikogo z nich nie znałam. Spojrzałam po zebranych. Była tam blondynka, którą widziałam na uczcie. Chyba córka Ateny. Jakaś dziewczyna z piórem we włosach. Stała razem z wysokim blondynem w okularach. Obok nich zauważyłam siostrę Nica – Hazel. W drugim końcu pokoju stała ciemnowłosa dziewczyna o królewskiej postawie.  

Na samym środku, na kanapie, siedział jakiś chłopak. Ubranie miał całe w strzępach. Umorusany był w czymś czarnym. To był… smar? Miał szczupłą posturę, twarz o ostrych rysach, przez co przypominał skrzata. Jego włosy były mokre. Siedział, ze spuszczoną głową, podpierając ją rękami. Usłyszałam cichy szloch… czy on płakał?

Dziewczyna z piórem we włosach usiadła obok niego, przytuliła go i zaczęła mówić kojącym głosem.

- Leo… wszystko w porządku. Uspokój się. – nie wiem czemu ale te słowa podziałały również na mnie. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę jaka jestem spięta.

Percy podszedł do blondynki i złapał ją za rękę. Ja stałam obok rudowłosej, która jak się potem okazało ma na imię Rachel.

- Opowiedz co się stało. Spokojnie…  - powiedziała brunetka.

- Pipes…  Ja… - uniósł głowę. Na jego policzkach znaczyły się ślady łez. Pokręcił głową i przytulił się do Piper. – Zgubiłem ją… Zawaliłem. – wyszeptał we włosy dziewczyny

Hazel podeszła i uklękła przed nim. Pogłaskała go po włosach.

- Jak to zgubiłeś? – zapytała łagodnie. Leo usiadł prosto.

- Znalazłem wyspę. Zabrałem ją stamtąd. Festus przeleciał kawałek i nagle… trafił w niego piorun. Straciłem świadomość. Czułem tylko jak spadam. Nie widziałem co się stało z Kalipso. Obudziłem się na plaży w Long Iland. No i przyszedłem tutaj…

                W  tamtej chwili mogłam się ugryźć w język.

                - Ta Kalipso? Nimfa z Oggygi?

                Leo uniósł głowę. Spojrzał na mnie. Jego oczy zaczęły się powiększać. Na jego twarzy zaczęło malować się niedowierzanie.

                - A co ty tu robisz?  

                Z  kąta wyszedł ktoś kogo wcześniej nie zauważyłam.

                - Właśnie. Co ty tu w ogóle robisz? Jesteś nowa. Nawet nas nie znasz.  – w oczach Nica widać było złość. Nie wiedziałam czemu.

                - Nie, nie o to mi chodziło.. – Leo pokręcił głową nie odwracając ode mnie wzroku.

                - Przyszła tutaj ze mną. – wstawił się za mną Percy.

                - Nie można jej jeszcze ufać. Nawet nie została uznana! – Nico podniósł głos i wystąpił do przodu.

                - Nico daj spokój. – wtrąciła się Hazel zdenerwowana. – Leo o co chodzi?

                 Leo nadal się we mnie wpatrywał.

                - Ty… ty śniłaś mi się. Jak spadłem z Festusa. – I ty też. – kiwnął głową do Nica. – Ja też tam byłem. Z wami.

                Wszyscy w pokoju wstrzymali oddech. Nikt nic nie mówił. Najgorsze w tym wszystkim było to, że wszyscy patrzyli się na mnie.

                Nagle Rachel się zachwiała i musiałam ją podtrzymać. Owionęła nas zielona mgiełka. Po chwili dziewczyna przemówiła dziwnym, mrożącym krew w żyłach głosem.

Czworo herosów w podróż musi wyruszyć

By zaginionemu serce rozkruszyć.

Odnaleźć  pewną nimfę dane im będzie,

By synowi Hefajstosa pomóc w potrzebie

Dziecię obfitości drogę im wskaże,

Wykorzystując wiedzę o swym wyjątkowym darze.

To co dobre, tak łatwo nie powróci,

Ale dziecko jednego z wielkiej trójki o to zawalczyć musi.

Czarodziejki najtrudniejsze będzie zadanie,

by uleczyć serce trzykrotnie złamane.

Słychać już jak ktoś po kim szlocha,

Ale nie zginie ten co szczerze kocha.

Jeżeli dobro w sercu boga do końca zaginie,

To świat pogrąży się w wiecznej wszechogarniającej zimie.

                - No to mamy klops. – podsumował Percy.