V. Plan

ANABELLE

- To znaczy że…  o nieeee… - odsunęłam się od Leona.

- Wiem… i co teraz mamy zrobić? – usiadł na łóżku i wsparł łokcie na kolanach spuszczając głowę.

                No przecież Alice nie może wziąć udziału w misji ze złamaną nogą.

- Nie wiem. - westchnęłam.

- Emmm… hej? Bo jest taka sprawa. – odezwała się wreszcie Mia, która pomogła mi wezwać pomoc do Alice.

 Z wyglądu przypominała dziecko. Na początku pomyślałam, że ma może z 12 lat. Miała ogromne jasnozielone oczy i włosy koloru karmelu. Na policzkach ciągle widniały rumieńce. Sprawiała wrażenie kruchej i delikatnej.

- Hmmm… no bo za nim ja do was przybiegłam, to usłyszałam przepowiednię. O sobie. – spojrzała na mnie i założyła kosmyk włosów za ucho. – I razem z Rachel pomyślałyśmy, że może ma to związek z waszą misją. – uniosła głowę

Nagle coś zaświtało mi w głowie.

- To ma sens. W przepowiedni jest mowa o czterech herosach. I o tym, że Alice za pomocą swojego daru zaprowadzi nas do celu. Ale nie jest powiedziane, że musi uczestniczyć w misji. – spojrzałam na Leona.

- No ze złamaną nogą na pewno tego nie zrobi. – chłopak spojrzał na Mię – Czyli co, chcesz się wkręcić do nas, żeby móc mnie podziwiać w akcji? – uśmiechnął się zawadiacko.

Na twarzy dziewczyny malowało się przerażenie.

- Nie! Znaczy nie…  nie, no co ty… - pokręciła głową i spuściła wzrok.

- Oj tam nie ma się czego wstydzić, przecież to normalne, wszystkie dziewczyny mnie kochają.

-Polemizowałabym. – przewróciłam oczami. – Ale mamy jeszcze jeden problem. Jeżeli dobrze umiem liczyć to jest nas tu troje, a powinno być czworo…

Leo zrzedła mina. Nico do tej pory nie pokazywał się nam na oczy.  

- I pozostaje jeszcze sprawa transportu..

- To nie problem. – wtrąciła Mia. – Możemy wziąć jedną z terenówek mojego taty. Jest bardzo bogaty i ma kilka samochodów. Ale czy ktoś z nas umie prowadzić?

Spojrzeliśmy się po sobie. Leo uniósł nieśmiało rękę.

- W sumie nigdy nie jeździłem samochodem, ale znam się na maszynach i w ogóle. No i jestem najstarszy. – wypiął dumnie pierś.

- No dobra. Mia, możesz się skontaktować z tatą? Jak tak to zrób to jak najszybciej.

- Jasne, to już idę. Użyję iryfonu. – poklepała się po kieszeniach i skrzywiła się – Tylko nie mam ani jednej drachmy.

Leo sięgnął do swojego pasa z narzędziami, wyjął złotą monetę i rzucił Mii. Ta złapała ją, podziękowała i wyszła z domku.

MIA

Wiedziałam, że tata nam, pomoże. Miał wielką fortunę, bo był jednym z najsławniejszych aktorów komediowych. Pewnie dlatego Afrodyta się w nim zakochała. Dziewczyny za nim szalały. Mój przyrodni brat Luke odziedziczył po nim urodę i założył własny zespół.

Tak właściwie to pochodziłam z Australii, ale razem z tatą przeprowadziliśmy się  do Ameryki jak miałam 5 lat. Brat został w domu i opiekowała się nim moja macocha. To wszystko dlatego, że rodzice się rozwiedli. Ale nadal mam kontakt z bratem, który czasami nas odwiedza.

Wychodząc z domku wpadłam na kogoś i zatrzymałam się raptownie. Spojrzałam w górę i ujrzałam zagniewaną twarz.

- Patrz jak chodzisz. – syknął Nico. Widocznie był czymś zdenerwowany. Pewnie tym, że ta przepowiednia dotyczyła również jego.

- Przepraszam.  – mruknęłam sarkastycznie. I ruszyłam przed siebie. Kiedy go mijałam poczułam, że jest rozdrażniony i rozżalony, chociaż nie wiedziałam z jakiego powodu.

Poszłam do fontanny w obozie i użyłam iryfonu. W tęczy pojawiła się blond włosa czupryna mojego taty. Twarz rozjaśnił mu uśmiech, taki jak zazwyczaj. Dosyć rzadko się z nim kontaktowałam w wakacje, bo chciałam ten czas spędzić głównie z przyjaciółmi w obozie.

                - Hej tato. Bo wiesz co, jest taka sprawa…

                Opowiedziałam mu wszystko i z chęcią zgodził się nam pomóc.

                - Słonko, mam dla ciebie niespodziankę. Odezwę się za parę dni. – tajemniczo się uśmiechnął.

                - Co? O co chodzi? – ucieszyłam się.

                - Zobaczysz. Pa. – i zniknął w wodnej mgiełce.

ANABELLE

Kiedy pojawił się w progu poczułam ulgę. Ale natychmiast wróciła wściekłość kiedy przypomniałam sobie jak mnie traktował. Założyłam ręce na piersi.

- I co? Wróciłeś panie obrażalski? – syknęłam.

Nawet na mnie nie spojrzał tylko zwrócił się do Leo.

- Dobra mogę jechać. Ale jest jeden warunek. Sam decyduję o tym co będę robić. – w jego oczach pojawił się gniewny błysk – Nie będę się z wami… jak to się mówi – machnął ręką – Integrował.

- Ooo mamy tu buntownika. – podeszłam do Leo. Nigdy nie dawałam sobą pomiatać i zawsze odpłacałam się komuś kto mnie źle traktował. Nie miałam żadnych skrupułów. Nie wiedziałam czemu, przez jeden dzień jego stosunek do mnie zmienił się diametralnie. Nadal na mnie nie patrzył.

Leo patrzył na nas i w końcu jego wzrok zatrzymał się na Nico.

- No do…

- O co ci chodzi? – naskoczył na mnie Nico. Czarne włosy opadały mu na oczy.

- Chyba powinnam się spytać o co tobie chodzi! Szacunek za szacunek. – zrobiłam krok naprzód.

Leo wpatrywał się w nas osłupiały. Zdecydowanie nie wiedział co ma zrobić. W tej chwili Nico podszedł do mnie i rzucił mi prosto w twarz:

- Tobie się on nie należy, wiedźmo.

Otworzyłam szeroko buzię. W tej samej chwili, kiedy miałam już coś powiedzieć zobaczyłam jak Nico zatacza się w tył pod wpływem ciosu Leona. Mój przyjaciel już siedział na chłopaku i okładał go pięściami. Nico zbyt zaskoczony by zadziałać obrywał raz po raz. Ocknęłam się wreszcie i odciągnęłam Leona od chłopaka. Nie widziałam go jeszcze tak wściekłego. Próbował mi się wyrwać , ale objęłam go z całej siły i nie pozwoliłam znowu zaatakować Nico.

- Nie trać siły, nie jest tego wart.

                Obróciłam go tyłem do chłopaka. Ten wstał oszołomiony i spojrzał w moją stronę. Miał rozciętą wargę, a na policzku ślad od pięści Leona. Na jego twarzy nie było widać żadnych emocji. Kiedy się odwracał pojawiło się na niej… poczucie winy? Nie, chyba mi się wydawało.

                Stojąc tyłem, już w progu powiedział:

- Pomogę wam. Wyruszamy jutro.

                - Nie potrzebujemy cię! Nie chcemy takiego idioty w naszej drużynie! – krzyczał Leo. Ale jego już nie było.

MIA

                 Następnego dnia spotkaliśmy się po śniadaniu nad jeziorem, żeby zaplanować mniej więcej co będziemy robić . Atmosfera była niezbyt miła. Pff lekko powiedziane. Czułam straszną nienawiść, która przesłaniała wszystkie inne emocje.  Nie wiedziałam co się zdarzyło między tą trójką, ale wiedziałam, że nie było to przyjemne.

                - To co? Będziemy kontaktować się z Alice za pomocą iryfonu, a jej gołębie zaprowadzą nas do chłopaka. Ostatnio widziały go niedaleko, za Nowym Yorkiem. Ale on cały czas włóczy się i zmierza na północ. Musimy go dogonić.

                 - Ale co dalej? - wtrącił się Leo. – Jak go znajdziemy to co?

                - No to jest problem.

                Nikt się nie odzywał i wtrąciła się Bella.

                - Pożyjemy zobaczymy. Jesteśmy herosami co nie? Coś wymyślimy.

                - A co z Kalipso? – Leo spojrzał na nią pytająco.

                 - Myślę, że najpierw musimy znaleźć tego chłopaka, a potem dopiero będziemy myśleć co dalej.

                Spojrzałam po towarzyszach. Nikt z nas nie wiedział co dokładnie musimy zrobić. Znaliśmy tylko cel misji. Ale droga do niego pozostawała zagadką.

                - Dobra, skończyliśmy? Bo muszę iść jeszcze coś załatwić. – powiedział Nico.

                - Jasne, leć, nie krępuj się. – Leo wstał – Ja też już idę. Muszę trochę poćwiczyć jazdę tym samochodem. Żeby was wszystkich jutro przypadkiem nie pozabijać.

                Chłopcy się rozeszli. Anabelle bawiła się wodą. Wstałam i otrzepałam się.

                - Pójdę do Leo, dopilnować, żeby nie zniszczył samochodu do jutra. – uśmiechnęłam się.

                - Jasne. – Bella nawet na mnie nie spojrzała. Widać że była nie w humorze. Ale nie wściekła. Wyczuwałam też smutek, ale był głęboko ukryty. Wiedziałam też, że się o kogoś martwiła. Ale próbowała z tym walczyć.

                Ruszyłam za Leo i dogoniłam go.

- Cześć! – zrównałam się z nim.

- Hm? – widać wyrwałam go z zamyślenia.

- O czym tak myślisz?

                Spojrzałam na niego. Jego oczy były nieobecne, trochę smutne. Nie było w nich tej iskierki, która mi się podobała od kiedy pojawił się w obozie. Co… podobała? Nieee…  

-  O tym co jutro będziemy musieli zrobić. Gdzie jechać i takie tam.

                Poprawił brązowe włosy. Miał czyste dłonie, jak nigdy. Wiedziałam, że kłamie.

-  Myślisz o niej, prawda? O Kalipso?

                 Otworzył szeroko oczy.

- Ee… skąd wiesz?

- Błagam… - przewróciłam oczami - Jestem dzieckiem Afrodyty, tak czy nie? – oparłam rękę na biodrze.

- No… tak.

- Co za spostrzegawczość.

                Szliśmy przez chwilę w milczeniu.

- Tak.

- Co tak?

- Myślę o niej.

                Wpatrywałam się w swoje stopy.

- Więc… co cię z nią łączy? Kochasz ją? – bałam się zadać to pytanie.

- T-tak.

                Słysząc to, poczułam jakby uleciało ze mnie powietrze. Ale wiedziałam, że Leo nie jest do końca pewien swoich uczuć. Na pewno łączy go z Kalipso coś ważnego, ale nie można jeszcze nazwać tego wielką miłością.

- Przykro mi… odezwałam się po chwili.

- Co? Czemu?

- Mam nadzieję, że nic jej się nie stało.

                 Szliśmy jeszcze chwilkę nie odzywając się. Niespodziewanie Leo mnie objął, aż się zachwiałam.

- Czuję, że nic jej nie jest. Wiedziałbym, gdyby coś poważnego się stało. – wyszeptał mi do ucha. Dobrze że mnie nie widział bo poczułam, że na policzkach robią mi się rumieńce.

                Również go przytuliłam i pogłaskałam po plecach.

- Wiem Leo, wiem.

                 W tej chwili zastanawiałam się, kiedy się tak do siebie zbliżyliśmy. W ciągu jednej doby? To chore. No, w jednym przypadku nie. Ale… czy to możliwe żeby… spodobał mi się Leo Valdez?

ANABELLE 

                 Mieliśmy wyruszyć pod wieczór. Byłam strasznie podjarana tym wszystkim. Ale wiedziałam, że to moje zadanie by utrzymać tą grupę razem. No nie powiem, nieco nie pasujemy do siebie. Ale trzeba jakoś żyć.

                 Ubrałam się w niebieską koszulkę obozową (Cecily mi taką uszyła bo wiedziała, że uwielbiam niebieski), szorty i granatowe trampki. sztylet Hekate przyczepiłam do pasa, Spakowałam trochę rzeczy w swoją bawełnianą torbę,

                 Kiedy szłam do domku Afrodyty zatrzymał mnie Percy i życzył powodzenia. Przytulił mnie i gdzieś poszedł.

                 Drzwi do domku bogini miłości były szeroko otwarte. W środku krzątało się z tuzin jej dzieci. W środku tego zamieszania Mia próbowała pozbierać wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy i spakować je do plecaka. W końcu udało jej się wyjść na zewnątrz i odetchnąć. 

- O matko. Teraz wszyscy się kłócą o to, że wybrałam Denisa na moje zastępstwo. 

- Dadzą sobie radę. Chodźmy, powinnyśmy już iść.

- Racja. 

                Ruszyłyśmy w stronę lasu, tam gdzie była sosna chroniąca obóz. Z daleka widać było duży, czarny samochód terenowy. Kiedy się zbliżyłyśmy, Leo zajadając jabłko wstał z ziemi i przywitał się z nami. Dopiero po chwili zauważyłam Nico opartego o drzewo za samochodem. 

NICO

               Kiedy zobaczyłem, że idzie tutaj, musiałem powstrzymać się, by do niej nie podejść, Chciałęm ją przeprosić za wczoraj, Od środka gryzło mnie poczucie winy. Ale wiedziałem, że musiałem to zrobić. Teraz nie mogłem przestać na nią patrzeć. Jej brązowe włosy lśniły w słońcu. Miała słodkie dołeczki kiedy się uśmiechała, No właśnie, uśmiechała się. 

               Kiedy podszedł do nich Leo, odwróciłem wzrok. Nigdy go szczególnie nie lubiłem, ale zawsze był okay, Ostatnio jakoś nie bardzo tolerowałem jego obecność.

               Wyglądali jak z obrazka. Prychnąłem. 

- Hej Nico. 

               Podniosłem wzrok. Przede mną stała Mia, ta blondynka. Ją akurat bardzo lubiłem. Chyba jako jedną z nielicznych ludzi. 

- Hm?

- Idziesz? 

- A muszę? - skrzywiłem się. Uśmiechnęła się słodko.

- No, myślę, że raczej chyba tak, 

- No dobra... - ustałem prosto. - Ale jedna sprawa. Usiądziesz ze mną z tyłu? 

- Czemu? - spytała i zmarszczyła brwi. 

- Nie mam ochoty na towarzystwo tamtej dwójki. - skinąłem głową w stronę Anabelle i Leona, którzy miło gawędzili. Mia spojrzała na mnie jakby wszystko nagle zrozumiała. 

- Jasne. Nie ma sprawy. Ale chodźmy już. - ruszyliśmy w stronę samochodu. 

_________________________________________________________________________________